Nu ik aan het werk ben en we Emily naar het kinderdagverblijf brengen leek het me wel leuk om te delen hoe ze het daar doet. Ze gaat nu (al) 2 weken naar het KDV en heeft ondertussen alle leidsters gezien.  Het is natuurlijk wel een beetje een lastige leeftijd met eenkennig worden en sprongetjes. Dat werd ons daar ook verteld. Ze is natuurlijk nog steeds maar een klein meisje, en gewend dat haar mama bijna altijd thuis is.

De eerste dag, Paul had nog vakantie zoals je in het week overzicht misschien voorbij hebt zien komen. Het ging super goed, we wandelden naar het KDV en we brachten haar naar binnen. We zette haar op de grond en ze kroop gelijk naar de andere kindjes om te gaan spelen. Ideaal, natuurlijk. Ze keek ook niet op of om toen we weg gingen.

imag1326-small

Ze heeft die dag ook heerlijk gespeeld en gegeten. Ze heeft zelfs geslapen, en dat in een vreemde omgeving en met vreemde mensen. Wel uit frustratie heeft ze zittend geslapen (wij vinden dit dan weer niet zo verrassend, we kennen haar karakter ondertussen) Toen we haar op kwamen halen was ze eigenlijk nog niet klaar met spelen en wilde ze ook nog niet per se met ons naar huis.

De tweede dag, Emily vond het wel leuk om naar de kindjes te gaan. Als we dat zeggen reageert ze ook altijd erg enthousiast. Wel viel nu een beetje het kwartje dat we dus weg gingen. Ze had die nacht super slecht geslapen, dus was ze ook nog erg moe. Dit was de dag nadat we naar de efteling waren geweest.  Ze heeft ook niet zoveel geslapen daar en was ook echt heel erg blij toen we haar op kwamen halen. Ze begon zelfs te huilen toen ze me zag. Ze was gewoon echt niet in haar hum en ik ben die week ook niet wezen sporten om Emily gewoon even bij me te houden en haar rustig te laten wennen.

De tweede week, was afgelopen week. Maandag morgen ging ze weer naar de opvang, nu was het natuurlijk weer huilen toen ik weg ging. Voor mij niet leuk, maar ik kon het best goed loslaten. De leidsters hadden me verteld dat ze de vorige keer ook snel weer stil was en lekker ging spelen. Ik moest die middag werken dus Paul ging haar ophalen. Ze wilde Paul al het speelgoed geven wat ze daar kond vinden, maar echt mee naar huis wilde ze niet.

Het eten was wel even een dingetje, wij bieden een boterham aan in stukjes en daar doen ze reepjes. Om de een of andere manier eet ze die niet. Dus had ze weinig gegeten. Ook hebben wij hier thuis een tuitbeker voor haar, die ze gemiddeld 2 tot 3 keer per dag leeg drinkt. Daar moet ze uit een bekertje drinken en drinkt ze dus ook veel minder als thuis. Dat merkten we ook gelijk aan de poepluiers, die waren gelijk veel minder.

Woensdag, dat was voor mij even wennen. een haastklusje zeg maar. Ik moet er voor zorgen dat Emily op tijd daar is en ik op tijd op het werk. Emily begon nu toen ik haar neer zette gelijk te huilen. Ook kroop ze op een rap tempo naar me toe en kon ik niet anders dan ze heel even op te tillen en te troosten. Ik gaf haar aan een van de leidsters en ben weg gegaan. Daar had ik het wel echt even zwaar mee. Ook die dag toen Paul ze op kwam halen was er niks meer aan de hand en was ze heerlijk aan het spelen. Dat is dan wel weer een gerust stelling. Als ik thuiskom hangt ze wel even als een aapje aan me en wil ze knuffelen, en dat mag ook!

imag1375-small

Donderdag, konden we haar redelijk goed over geven aan een van de leidsters. Maar nu was het een hele dag. Nadat ze geslapen had was ze wel weer vrolijk, maar naarmate de dag vorderde en andere papa’s en mama’s de kindjes op kwamen halen was ze toch iedere keer verdrietig. Toen we haar om 17.30 op kwamen halen was zo verdrietig, dat we haar konijn en speen van daar mee genomen hebben. We hebben haar eten gegeven en ze lag ook voor 19u al in bed. Hoewel ze die dag best wel wat geslapen had, was ze echt gesloopt.

Vrijdag op de opvang bij de sportschool, was het wel even piepen maar ging het best goed. Dat was natuurlijk maar een uurtje maar ze was blij dat ze met mij mee naar huis mocht om te gaan slapen. Ik vond het wel even spannend voor wat er dan zaterdag zou gebeuren. Ik moest werken, en mijn zusje zou oppassen.

Zaterdag ochtend bracht ik ze naar m’n zusje. Ik vertelde nog even mijn zusje over hoe wij het meestal aanpakte en zat ze nog even bij me op schoot. Toen ik weg ging en haar een kus gaf, gaf ze geen kik. Voor het raam zwaaide ze me uit en ze is de hele ochtend vrolijk mee geweest tot Paul haar op kwam halen. Ze was super moe omdat we/ze het ochtend slaapje over hadden geslagen. We hadden bedacht dat Paul dan nog even tegelijk kon slapen met Emily, maar ze viel in de auto in slaap en was daardoor uit haar ritme en heeft maar een kort uurtje geslapen. Dus zaterdag avond lag ze weer voor 19u in bed. 😉

14479558_10209473321766420_7783747558633029937_n-small

Gelukkig gaat het slapen ’s nachts nu super goed en word ze een heel enkele keer wakker rond een uur of 11. Dan knuffelen we even en dan gaat ze weer heerlijk slapen. Met wegbrengen is ze nu natuurlijk wel even boos en verdrietig en dat zal nog wel even zo blijven. Maar in de wetenschap dat ze snel stil is en lekker gaat spelen kan ik het aardig los laten en gaan werken.

Edit: sinds deze week (week 39) huilt ze niet eens meer bij het wegbrengen. Samen met de leidster zwaaien ze me nu uit en dan gaat ze heerlijk spelen. Ik spiek nog even stiekem door het raam buiten en zie dat ze heerlijk aan het spelen is! 

Advertenties