Ja je leest het goed, ik heb een baan. En sterker nog, ik begin morgen, Emily is vandaag voor het eerst naar de opvang. Het eerste jaar ben ik thuis geweest vanwege de klacht van mijn hand, maar ik heb een baan gevonden waar ik gewoon aan kon beginnen zonder dat het te belastend is. Een heel nieuw tijdperk!

Ik ben heel dankbaar dat ik het eerste jaar thuis mocht zijn, dat ik Emily 10 maanden live borstvoeding kon geven. Dat ik na een slechte nacht gewoon even een uurtje langer in mijn bed kon liggen. Dat ik even kon gaan en staan waar ik wilde. Dat ik mocht genieten van alle ontwikkelingen van Emily. Lekker kon sporten, met vriendinnen afspreken en aan mezelf kon werken en mezelf positief te ontwikkelen. Ook al was het niet allemaal mooi een prachtig, ik was niet voor niks thuis. We bekijken het nu even vanaf de allermooiste kant.

Toen alles geregeld was moesten Paul en ik wel echt even slikken en hebben we (ik dus) een traantje gelaten. Het word echt even wennen, ook voor Paul. Wat een luxe dat je vrouw thuis is en voor je kindje zorgt als jij bent werken. Dat het huishouden gedaan word, samen een boterham eten tussen de middag.

Ik weet dat ze in goede handen is en dat er goed voor haar gezorgd word. Ze mag lekker met andere kindje spelen en knutselen. Andere dingen als thuis leren. Lekker in het buitenbedje slapen (ik ben benieuwd) Kleine meisjes worden groot.

Ik ga 24 tot 28u bij een call centre werken, Emily gaat 2 ochtenden en een hele dag naar de opvang. De middagen is Paul thuis en gaan ze samen slapen πŸ˜‰ Hoe ik dat ga doen met mijn blog weet ik nog niet precies, ik denk dat dat wel goed komt!

Alles is geregeld en gelabeld. Emily is op de kinderopvang, Daar gaan we. Op naar de toekomst!

Advertenties