Ik zal gelijk heel eerlijk zijn, ja het kriebelt, en al een tijdje. Sommige mensen staan er TOTAAL niet bij stil als ze dit aan je vragen hoe je je er bij voelt. Nu is het bij ons alles behalve vanzelf sprekend dat we een tweede kindje kunnen krijgen.

Willen, ja dat willen wij allebei. Heel erg graag. Nog liever gisteren als vandaag. We zijn ook weer op het punt beland dat ik zelfs even moet slikken als iemand een zwangerschap of baby aankondigd. Niet dat ik het iemand anders niet gun, van harte juist, maar na blijdschap komt ook echt hier de donkere wolk even boven drijven en word er met regelmaat een traantje gelaten.

De stap voor ons naar een tweede kindje is niet zomaar iets als even met de pil/condooms/nuvaring/anticonceptie whatever stoppen. Bij ons is dat een stap naar ” het medische circus”. Een aanslag op onze relatie, op mijn lijf. Op ons geduld en tijd. Maar ook financieel, steeds maar op en neer naar het ziekenhuis, 40km- een uur onderweg- enkel, parkeergeld en dat per cyclus een keer of 5. (Daar staat ff niemand bij stil, dat is zo een tank of 2 benzine. Iets anders als gewoon hup thuis van bil en in misschien wel 5 minuten geregeld πŸ˜‰)

Dus ja het kriebelt, heel erg. Meer als jeuk! Maar FUCK OFF en bemoei je er niet mee. Voor ons is het al moeilijk genoeg zonder dat je je er mee bemoeit! Als er wat te melden valt, doen wij dat wanneer wij er klaar voor zijn.

Advertenties