Nu ik thuis ben is opvang niet nodig, ook al is het af en toe heerlijk om even met losse handen te zijn, brengen wij Emily niet naar een kinderdagverblijf of een gastouder. Vroeger ging ik al vanaf een redelijk jonge leeftijd naar een kinderdagverblijf. Ik heb daar zelf niks mee geleden en heb daar ook hele mooie herinneringen aan over gehouden. Een van mijn beste vriendinnen ken ik van het kinderdagverblijf, en ondanks dat we elkaar op de middelbare school even uit het oog verloren zijn we nu weer erg hecht en delen we lief een leed samen. Ook word daar natuurlijk echt wel iets aan opvoeding gedaan, waar je thuis misschien niet zomaar aan zou denken. Ze hebben daar vast gestelde richtlijnen en niet 1, 2 of 3 kindjes rondlopen, maar wel 15. Die moet je natuurlijk een beetje in het gareel houden, anders worden het helemaal van die ongeleide projectielen 😉

Paul is ’s middags bijna altijd thuis en dan kan ik zelf even wat dingen doen zonder Emily. Ook op de sportschool waar ik zit is opvang voor kindjes dus dan is ze daar een uurtje. Op zaterdag gaat ze vaak even naar mijn ouders als ik ga sporten dus andere mensen (behalve mij) ziet ze gelukkig genoeg. Natuurlijk is het per kindje verschillend, maar ik zou het echt heel erg jammer en vervelend vinden als ik nergens meer heen zou kunnen zonder kind. Ik ben naast dat ik mama ben ook nog steeds Mathiske.

Nu Emily een jaar geweest is en richting de leeftijd voor de peuterspeelzaal (dat duurt nog bijna een jaar, maar goed) denken wij er toch over na om ze daar voor in te schrijven. Ik denk dat het goed is voor een kindje om niet alleen maar aan mama te hangen en ook met andere mensen en kindjes om te kunnen gaan. Emily is al best goed sociaal ontwikkeld en is ook niet gauw verlegen tegenover andere mensen. Bij de opvang op de sportschool vind ze eigenlijk alles en iedereen wel prima. Tenzij mama er is, dan wil ze toch echt eerst even met mama knuffelen. Natuurlijk weet ik niet hoe het over een paar maanden is als ze de leeftijd krijgen van het eenkennig worden enzo.

Wat ook echt in mijn mening mee telt is dat er hier best een hoop andere kindjes van de leeftijd van Emily zijn, en ja daar gaan er ook dan een aantal van naar de peuterspeelzaal, net als hun oudere broertjes en zusjes. Hoe leuk is het voor ze dat ze elkaar al goed kennen en misschien ook nog wel op de basisschool bij elkaar in de klas komen. Zo kunnen ze lekker met z’n alle ook in de buurt spelen als de papa’s en mama’s thuis zijn en niet aan het werk.

Mocht ik dalijk een baan hebben en Emily een aantal dagen of dagdelen naar de opvang of een gastouder zou gaan weet ik niet of ik dat OOK nog zou doen, dan is ze misschien meer daar als thuis en dat zou ik dan wel weer zonde vinden 😉 Als je thuis bent als een van de ouders is het natuurlijk allemaal qua subsidies en teruggaven bij de belasting anders geregeld als dat je beide werkt. Gelukkig is hier de gemeente (ja dit is per gemeente geregeld, ik snap niet waarom) daar vrij soepel en word er nog best wel wat in de tegemoetkoming gedaan.

Ook denk ik dat het voor een kind, sociaal ontwikkeld of niet, goed is. Lekker met andere kindjes spelen. En met ander speelgoed als thuis, leren puzzelen of verven. Gewoon lekker even ‘zichzelf’ zijn en ‘zichzelf’ ontwikkelen  zonder dat je er als mama bovenop zit (ik doe dat zelf nog wel ns, ik ben soms een beetje TE voorzichtig) De tijd zal het leren, we gaan zien hoe en wat.

Disclaimer: ik ben me er wel van bewust dat zeker niet ieder kindje en ouder het zelfde is, dit is geschreven op mijn eigen bevindingen en wil hier zeker niemand mee beledigen, voor het hoofd stoten, mijn mening op dringen of een label op plakken. Ieder zijn eigen ding, leven en laten leven.

Advertenties