14465897Ik heb lang getwijfeld of ik dit nu wel of niet moest schrijven. En als ik het zou schrijven wanneer ik het dan online zou zetten? Maar hier is ie dan.

4 juli was de uitgerekende datum. na 40 weken en 3 dagen was onze verrassing er dan, een klein meisje!

Die dag was het feest voor de 50ste trouwdag van mijn Opa en Oma, dus ik hoopte stiekem dat de baby er nog niet zou zijn. Zwanger leek me dat makkelijker te doen als net bevallen. Het was die week voor de gene die zich dat nog kunnen herinneren 35+ graden,  dus van mij mocht die baby nog mooi even wachten. De vrijdag avond er voor had ik al wel wat voor weeën maar ik had niet het idee dat het door zou zetten. Ik heb toen wel besloten dat ik niet de hele dag mee zou gaan, maar vanaf het eten aan zou sluiten.

Het weekend was het nog erg rustig, ik heb met mijn olifanten enkels nog met een ijsje in de hangmat gelegen. En nog lekker even met z’n tweeën de vuurkorf aan. De buren achter ons hadden een feestje met nogal veel herrie, dus slapen konden we toch nog niet.  Maandag de 6e, Paul was vroeg klaar en dus ook weer vroeg wakker, onze router was gesneuveld dus die wilde we graag een nieuwe voor de baby er zou zijn. Wij over een polderweg, met veel drempels naar de MediaMarkt. Ik voelde me niet super fit en m’n buik rommelde wel wat, maar ach. In de Mediamarkt zei ik tegen Paul dat ie toch maar op moest schieten want ik stond niet echt lekker meer. Eenmaal thuis was het weer rustiger, we hebben lekker met een Radler 0.0% nog buiten gezeten met de vuurkorf.

Paul moest die nacht natuurlijk gewoon werken. Hij was rond 2.45 weg, ik heb hem niet meer gehoord. Om 3.05 schrok ik ineens wakker. Ik voelde iets aan in m’n buik. Eerst ben ik nog even wezen plassen, dat was het dus niet. Ik moest het gerommel ook al echt weg puffen. Met de app van de verloskundige heb ik wat weeën getimed, die kwamen toen al met regelmaat. Iedere 5 min en dan ongeveer een minuut. Ik heb Paul op het werk gebeld, dat was een grappig telefoon gesprek.
P: ‘Hoi met mij, ik dacht al dat jij het zou zijn.’
M: ‘Ik denk dat het begonnen is, ik heb al met regelmaat weeën’
P: ‘Wil je dat ik naar huis kom?’
M: ‘Ik weet niet of het door zet, ik bel over een half uurtje wel terug.’
Je kunt je wel voorstellen dat Paul niet echt relaxed meer heeft gewerkt. Zo hadden ze in ieder geval tijd om iets regelen zodat Paul naar huis kon. Na dat half uur, waar in ik twijfelde of ik al moest bellen, werd dat 3 kwartier 😉

Ik had Paul gebeld en gezegd dat ik het toch wel fijn vond als ie nu naar huis kwam. Hij kon nog even rustig douchen. Ik lag in bed showieuws te kijken, want ’s nachts is er niks fatsoenlijks meer op TV. Daarna, na nog even de weeën bekeken te hebben op de app toch maar de verloskundige gebeld. Die zou dan rond 7u bij ons zijn. Ik besprak met Paul nog even dat als de ontsluiting ook echt ieder uur een centimeter zou zijn dat we dan rond 14u al papa en mama zouden zijn, dat was bizar.

Paul deed nog even een poging om te slapen, hij was toch ook al vanaf 2.15 op. De verloskundige was uiteindelijk om 7.30 bij ons. Ze toucheerde me om te kijken hoe het met de ontsluiting stond. Toch al een ruime 2 cm. Dat was fijn nieuws, er gebeurd in ieder geval echt iets. Ze raadde me aan om toch nog even proberen te slapen. Wat dus niet lukte. Ze zou over 2 uurtjes weer bij ons terug zijn. We gingen naar beneden om even wat te eten, de hond uit te laten. Ik ging op de bang liggen met een kussen onder mijn knieën, dat lag best wel prima zo. Ik kon in mijn eentje de weeën ook nog best goed weg puffen. Paul installeerde even de nieuwe router die we dag ervoor kochten, dan was in ieder geval vast gedaan. Ook liet ik hem nog even de spinnenwebben boven de trap stofzuigen die we dag er voor vergeten waren. Dan was in ieder geval alles netjes voor de kraam hulp 😉

Toen de verloskundige weer bij ons kwam, rond 10u, werd mijn ontsluiting weer bekeken. Net geen 4cm, het schoot dus toch al prima op. Ze brak mijn vliezen omdat de ontsluiting dan misschien wat sneller op gang zou komen. Toen ik opstond had ik ineens zo een sloot water tussen mijn voeten. Blij dat ik nog even zo’n onderlegger had neergelegd op de grond. Ze pakte een baby Pamper voor tussen m’n benen, die vangt het vocht beter op als een maandverbandje. Dus met Pamper in mijn onder goed liep ik rond. We bespraken wat het plan was, ziekenhuis of thuis. En in welk ziekenhuis ik dat zou willen. Ook besprak ze nog even de pijn bestrijding maar dat vond ik op dat moment nog niet nodig nog van toepassing. Wel namen mijn weeën iets af en werden ze al minder heftig. Ik moest dalijk zorgen dat ik een beetje in beweging bleef en ik moest even overwegen of ik niet even onder de douche met het warme water meer weeën zou krijgen. Ik rekende dus even vlug uit dat als de ontsluiting zou vorderen met ongeveer een cm per uur dat wij toch voor de avond wel echt papa en mama zouden zijn. Samen lieten we nog even de hond uit, op een slakken gangetje maar vooruit. Ik plukte nog even wat onkruid om in beweging te blijven en ook onder de douche werden de weeën niet meer. Wij de verloskundige weer gebeld, Ze zou rond 11u weer bij ons zijn.

Ze controleerde mijn ontsluiting weer en die bleef hangen op een centimeter of 4. Wel had ik ondertussen al pers drang, ze voelde tijdens een wee of ik de weeën nog goed kon wegpuffen, dat ging prima. Maar die persdrang was veel te vroeg  De hartslag van de baby was nog prima en die voelde ik ook nog wel flink trappelen. Ze belde met het ziekenhuis of er plek was. Er was plek, ik moest misschien over wegen om toch iets van pijnbestrijding te kiezen, om te ontspannen voor de ontsluiting. Nog voor ze ruggenprik had gezegd had ik het zelf al voorgesteld, daar was ik enorm aan toe. Hoewel er in mijn beval plan stond dat ik dat absoluut niet wilde, wilde ik dat nu zo snel mogelijk. Alle spullen werden gepakt, met de nog lege Maxi-Cosi in de auto. Onze buren stonden net hun caravan uit te laden, die waren net terug van vakantie. Normaal maken we wel een praatje, ik was bang dat we daar nu niet onder uit kwamen. Toen ze naar binnen waren zijn wij gauw naar buiten gegaan.  Paul en ik hadden een route besproken die hij zou nemen naar het ziekenhuis. Dat ging prima, alleen die rotondes met die pers weeën zijn niet fijn. In de auto heb ik me even laten gaan en heb ik nog even flink gevloekt en gescholden. Even raakte ik nog in paniek en zei tegen Paul dat ik het niet kon, dat ik niet meer wist hoe ik het moest gaan doen. Hij praatte op me in en pufte mee en zo werd ik toch weer rustig genoeg. Eenmaal bij het ziekenhuis was ik weer wat rustiger en kwamen de weeën weer wat sneller, met persdrang, dat dan weer wel. Het was toen al rond 13.30, dus ik hoopte dat het wel op ging schieten, ik was kapot!

We werden naar de verloskamer gebracht, en daar werd ik aan de CTG gelegd en werd er een hartslag meter op het hoofdje van de baby geplaatst, zo konden ze de baby goed in de gaten houden. Ook werd nogmaals de ontsluiting gemeten. Nog steeds 4 cm. Er werd gebeld voor een ruggenprik, gelukkig was er gelijk plek. Het leek uren te duren maar volgens Paul was ik binnen een half uur aan de beurt. Het plaatsen van de ruggenprik vond ik bijna niet te doen. Je moet dan dus, tijdens de weeën, lekkend en wel voorover stil zitten zodat ze hem kunnen zetten. Ik heb daar nog wel even gevloekt volgens mij 😉 charmant. Paul stond me echt super goed bij de hele tijd tijdens de weeën, wat is die man daar goed in zeg!  De mensen in het ziekenhuis complimenteerde ons ook dat het zo goed lukte. Toen ik de ruggenprik voelde inwerken werd ik ook rustiger. Dat was echt even een verademing. Terug in de verloskamer, heb ik nog even geprobeerd mijn ogen dicht te doen. Paul ging de auto naar de normale parkeer plaats zetten. Nog voor die terug was had ik al weer het gevoel van de persdrang. Ik was natuurlijk boos dat ie nog niet terug was. Toen ze de ontsluiting kwamen checken rond 16u had ik 9 cm. Dat ging in eens hard. Ze zouden er zo weer aan komen, het was toch nog niet zover.

bevalling

Om 16.50 liep ik al weer op de bel te rammen en heb ik Paul gestuurd om ze te halen, dat kind moest er NU uit! om 17u was alles gereed en mocht ik gaan persen. Eindelijk 10 cm! De eerste 2 weeën gingen voor geen meter, ik had geen idee wat ik aan het doen was. Daarna ging het steeds beter, ik keerde in mezelf en kon zo alle kracht gebruiken. Bij een wee zat ik er naast, wat ik heb ik toen gevloekt. Ik vroeg om Paul en de verpleegkundige mijn benen mee vast te houden, binnen 3x persen stond het hoofdje, werd er gevraagd of Paul wilde kijken, haha. Een wee verder moest ik even wachten omdat ze me knipte. Wat een rot geluid is dat! als ik er aan denk word ik er nog akelig van.  Daarna binnen een keer persen was de baby er. Ze maakte gelijk geluid, niet heel hard huilend maar wel zodat we hoorde dat ze er was. We hebben even samen gelegen, ik bleef maar zeggen hi baby. Aan het voeteneind werd wat opgeruimd, kreeg ik een prikje voor de placenta en die kwam gelijk los. Voordat Paul de navelstreng door knipte werd er gevraagd of wij al wisten wat het was.. Nee, oh ja dat is ook wel fijn om te weten misschien. Een meisje! Daar was ze dan, na een bevalling van net geen 13u. Emily Elisabeth.

Ze werd gemeten en gewogen, een flinke dame van 51 cm en 3910 gram en aangekleed. Toen Paul voor het eerst verliefd zijn dochter vast mocht houden werd ik gewassen en opgefrist, in een ander schoon bed gelegd om naar een kamer op de kraamafdeling te mogen genieten! Er werden foto’s gemaakt en ouders gebeld, wat een bijzondere dag was dat. Wij moesten die nacht blijven vanwege de ruggenprik, die moet 6u uit werken voor je zelf weer op pad mag. Omdat dat midden in de nacht zou zijn mochten we daar blijven.

DSC02662
hier is Emily ongeveer een uurtje oud. Voor de eerste keer bij papa

 

Zo dit was een lang verhaal, een hele bevalling. Wat ben ik trots op ons, dat wij dit samen toch zo goed onder controle hadden! Wij zijn de hele bevalling echt samen een team geweest en wat vind ik het knap van Paul dat ie mij iedere keer weer kon overtuigen dat ik het kon en dat ik rustig moest blijven. Dankbaar, dat het ons gegeven is dat wij zo´n mooi klein meisje hebben gekregen.

Liefs Mathiske,
Volg me op Facebook, Instagram @Mathisseke en Bloglovin.
Nu ook op Snapchat: Mathisseke

Ik vind het leuk als je me volgt of een reactie achterlaat! X

Advertenties