Nadat we in januari (2014) al een intake hadden gehad met uitleg over het spuiten besloten we zoiezo te wachten tot na onze bruiloft (12-04-2014). Ik wilde me die daar niet druk over maken en gewoon kunnen genieten van die dag. Toch viel mijn menstruatie die maand anders als normaal, zo was ik dus ongesteld en net begonnen met de hormonen voor onze eerste poging.

Ik voelde me heel gespannen en ook een heel ander mens. Na 3 weken mocht ik beginnen met het injecteren van de hormonen, de hoogst mogelijke dosis. Dood eng vond ik het. De eerste dag ging het wel, maar de dagen daarna werd het erger en heb ik zelfs een keer in paniek en huilend gezegd dat ik het niet zou kunnen. Toch zette ik door en werd het daarna minder eng. Ik wist waar ik het voor deed. Het ging me steeds makkelijker af. Ik voelde me wel steeds vermoeider en beroerder. Ik was on de veronderstelling dat het er bij hoorde.

Toen we de eerste echo kregen om te zien hoe het er voor stond, was ik gespannen. Heel benieuwd hoe het er voor stond. Voor een echo van 5 min hebben we toen uiteindelijk 45 min zitten wachten. De echo zag er Oke uit, er waren in mijn enige eierstok 22 ei blaasjes (follikels) te zien. Overstimulatie dus. Er werd me geadviseerd om rustig aan te doen, veel water te drinken (meer dan 3 liter per dag) en mijn gewicht in de gaten te houden, als dat ineens 2kg meer was moest ik acuut contact op nemen. Ik moest daarna weer door naar Utrecht voor mijn opleiding. Ik was trots op mijn lijf, ik stond er nog even niet stil bij wat de gevolgen daar van konden zijn. Ook voelde ik me wel een beetje een broed machine hoor.

Daarna voelde ik me steeds beroerder, er was een datum geprikt voor de punctie en ik heb die week zelfs nog praktijk examen gedaan. Wat was dat onhandig. Zoveel water drinken als je aan het werk bent. Ik moest zo’n beetje ieder uur plassen. De avond van de laatste injectie voelde een beetje raar ook, omdat je er zo midden in zit en ineens geef je het uit handen.

De dag van de punctie was aangekomen, wij waren al vroeg aan de beurt en ik haalde Paul op het werk op. Hij was die dag zelfs zijn trouwring vergeten 😉 de punctie verliep best soepel ondanks dat ik erg pijn had, ook van de spanning liepen de hele behandeling de tranen over m’n wangen. De oogst was goed, en toen ze klaar waren werd ik naar de uitslaap kamer gebracht. Ik voelde me ontzettend beroerd en slap. Ze drukte me op het hart om thuis in bed te blijven, veel water te drinken om te hopen dat de hormonen zakte zodat ze terugplaatsing konden doen. Voor die terug plaatsing moest er bloed geprikt worden om te controleren of dat kon. Er werd getwijfeld of ik niet daar moest blijven. Aan de reacties van het verpleegkundig personeel kon ik merken dat het toch niet helemaal goed was. Ik moest iedere ochtend bellen hoe het ging, als er eerder iets was moest ik gelijk contact op nemen.

Wij mochten naar huis, ik voelde me die nacht slechter en slechter. Paul was werken en ik stond ECHT op het punt om het ziekenhuis te bellen. Ik wilde me niet aanstellen en wilde wachten tot de volgende ochtend. Nadat ik toch nog even had kunnen slapen voelde ik me iets opknappen en kon ik ’s morgens bellen. Die middag zouden we ook de uitslag krijgen van de bevruchte eicellen. We kregen redelijk goed nieuws, 80% was bevrucht. Van de 22 waren dat er 16. De tijd moest uitwijzen welke kwaliteit heb zou worden en dat kregen we de dag van de terugplaatsing te horen.

Met een volle blaas moest ik me 2 dagen later melden. Eerst bloedprikken en een uurtje wachten op de uitslag. Het had ook zo kunnen zijn dat mijn lijf nog zo van slag was door de over stimulatie dat ze niet gingen voor een terug plaatsing. Dat was gelukkig niet zo. Van de 16 bevruchte eitjes waren er 6 A kwaliteit, daar konden ze er dus een van terug plaatsen en de rest invriezen. De rest is niet bruikbaar en word afstand van gedaan. Daar is de cel deling te afwijkend voor. Dan plaatsen ze een van de bevruchte eicellen terug en dan mag je plassen, ik ben nog nooit zo gespannen geweest om naar het toilet te gaan. En na de terugplaatsing moet je 2 weken wachten. Door middel van een medicijn dat je vaginaal inbrengt moet je de slijmlaag in de baarmoeder dik genoeg houden en hopen dat het eitje blijft plakken.

Die twee weken waren echt slopend, het was toen Pinksteren en hier in de buurt word dan altijd een groot feest georganiseerd, dus het viel iedereen gelijk op dat ik niet dronk en niet meer rookte. Daar krijg je dus gelijk vragen over. En door de overstimulatie voelde ik me ook niet echt fit en had ik dus echt het gevoel dat het gelukt was. Tot he moment dat ik op zaterdag avond voor de test bloed verloor. Een heel klein beetje. Ik wist genoeg. Het was niet gelukt. Ik was er echt even kapot van. Ik had enorm het idee dat mijn lijf me voor de gek had gehouden, wat natuurlijk ook zo is door alle hormonen.

Daarna moet je een maand rust houden, voor je verder kan met de “diepvries”pogingen. Je krijgt dan andere hormonen en dan moet je de slijmlaag in je baarmoeder weer opbouwen tot de gewenste dikte. Daar moet je dan ook weer voor heen en weer om een echo te laten maken. Dan worden ze per eitje ontdooit om te kijken hoe dat ie ontdooit en hoe dat ie zich verder deelt. Als de een zich niet goed ontdooit, dan de volgende, enzovoort tot ze op zijn of er een goede is. Onze eerste diepvries ronde was dat binnen 2 eitjes. Al bij de terugplaatsing voelde ik dat dit hem niet ging worden. Ik was wel verdrietig, maar niet zo erg als de eerste terugplaatsing. Daarna mochten we gelijk door met een volgende diepvries poging. Daarbij hebben ze op twee na, alle eitjes opgebruikt tot de laatste wel goed ontdooide en zelfs nog A kwaliteit. Ik had goede hoop. Maar ook deze werd het niet.

Ik was zo gemotiveerd en gefocust dat we gelijk door gingen en ik had de hoop dat misschien die laatste het toch zou worden. Misschien zouden deze goed ontdooien. Weer naar Nijmegen voor de echo, weer wachten op het telefoontje over het ontdooien. Toen liepen de telefoontjes net langs elkaar heen en werd er op mijn voicemail ingesproken dat ook de laatste twee niet goed ontdooit waren. Ik was op het werk dat moment en was er echt ziek van. Ik heb de dag erna ook die afdeling boos gebeld en gevraagd wat ze bezielde om dat zo te doen. Ze reageerde heel netjes, volgens mij kregen ze wel vaker te doen met hormonale vrouwen 😉

Een vrij heftige poging, vonden wij. En ook niet zwanger. Wat gingen we nu doen?

Liefs Mathiske,
Volg me op Facebook, Instagram @Mathisseke en Bloglovin.
Nu ook op Snapchat: Mathisseke

Ik vind het leuk als je me volgt of een reactie achterlaat! X

Advertenties