Het vervolg van vorige week.

blinde_darm

Na bijna 2 weken was ik aan de beterende hand en kon de arts zeggen dat ik het ging halen. Ik werd langzaam aan ontwaakt uit de kunstmatige coma om vervolgens naar de kinderafdeling te mogen.

Donderdag 6 maart, na 12 dagen mag de slaap medicatie eraf, langzaam ontwaak ik en mag ik ook zonder beademing verder. Door alle medicatie ben ik nogal vergeetachtig. Als de verpleging vraagt of ik weet waar ik ben, antwoord ik: “ja hier” altijd goed toch. Ze vertellen me dat ik al 12 dagen daar ben, ik vraag verward 12uur?

De volgende dag mag ik verhuizen naar de kinderafdeling, en krijg daar een kamer voor mij alleen. Mijn ouders blijven om de beurt een nacht bij mij in het ziekenhuis slapen. Op zaterdag is de finale van Idols (seizoen 1, nog voor alle talentenjachten werden uitgemolken 😉 ) De zondag erna mag ook het laatste infuus eraf, van 21 slangetjes en draadjes terug naar alleen een catheter en een sonde en zo’n snorretje voor ondersteuning van beademing. Doordat ik was ontwenningsverschijnselen heb van alle medicatie ben ik heel erg in de war en stap ik na een paar dagen zelfs alleen uit bed, mijn lijf is dan nog niet sterk genoeg om dat te kunnen dus val ik. Terwijl mijn ouders alleen maar even thuis waren eten blijkt dus dat ze me geen moment alleen kunnen laten.

Na 18 dagen in het ziekenhuis, en operatie na operatie word dan mijn buikwond gesloten. Dat kun je je niet voorstellen, dat je dus een open buikwond hebt, 18 dagen lang. Maar goed, dat is eigenlijk ook de enige operatie die ik “bewust” heb meegekregen dat dat plaats ging vinden. Na een paar uur ben ik weer terug op de afdeling. De operatie is goed gegaan, de chirurg heeft een nieuwe techniek voor het hechten gebruikt waardoor het van binnen gehecht is. Heel apart.

Na een paar dagen krijg ik er als complicatie een longontsteking bij, en dus ook een antibiotica kuur. Als de longontsteking over is na de antibiotica gaat het gestaag en iedere dag een stukje beter. Ik ben door het ziekzijn en geen vast voeding binnen krijgen erg veel afgevallen. Ik ben nooit echt heel dik geweest maar als je 1.55mtr bent en je weegt nog maar 40kg weegt is dit wel erg weinig. Ook heb ik een doorlig plek op mijn hak, en dat litteken daarvan zie je na 13 jaar nog steeds erg goed.

Na bijna een maand in het ziekenhuis zijn dan eindelijk al mijn infusen en slangetjes eraf en eruit. Dan ben ik zo gezegd Offline, dat zeiden wij toen al 😉 ook komt dan kaart nummer 100 voor mij in het ziekenhuis. Dat zijn er echt heel erg veel. Ik heb ze ook allemaal bewaard.

Na nog eens 14 dagen mag de hechting uit mijn buik en is het goed genoeg genezen. Ik ben die week ook zelf nog op de ic wezen kijken omdat ik me daar niks meer van kon herinneren natuurlijk. Nog steeds heb ik eigenlijk geen idee meer hoe het daar was.

IMAG3980[1]

Uiteindelijk na 40 dagen ziekenhuis mag ik dan eindelijk naar huis. Ik moet dan nog wel flink herstellen en aankomen. Ik krijg van die pakjes yoghurt drank via de apotheek waar heel veel calorieën in zitten. Na 3 weken thuis is het dan ook weer tijd voor een dagje naar school, dat is bizar dat je dat op die leeftijd gaat missen. Ik moet nog wel in een rolstoel omdat ik nog niet de hele dag kan lopen en staan. Of zitten op die houten stoelen, ik heb geen grammetje vet. Verder is het na die tijd echt aansterken en herstellen, dat heeft tijd nodig. In juni is de avondvierdaagse en daar loop ik 4x 5km. terwijl ik het jaar ervoor de vierdaagse in Nijmegen uitgelopen heb is dit een hele grote prestatie en ook echt weer het begin van een goed herstel.

IMG_1525
Op deze foto kun je mijn littekens best goed zien. Ik heb niet echt een andere foto waar het duidelijk op staat. Er zit een blauw lint om mijn buik omdat wij niet wisten of ik in verwachting was van een meisje of een jongen. Dus hebben we foto’s met allebei 😉

 

Het duurde nog wel even voor ik me echt weer mezelf voelde, en vooral mijn plek in een nieuwe klas op de middelbare school weer terug had. Het is daarna vooral op school nog een hele zware tijd geweest door allerlei pesterijen, (ze, een aantal vervelende mensen uit mijn klas, vonden dat ik in de pauze niet bij hun mee mocht eten omdat mijn litteken zo onsmakelijk was)  Al met Al is alles goed gekomen en ben ik weer helemaal fit en gezond geworden. Alleen die navelpiercing, dat was even geen optie meer 😉

Mijn moeder heeft hier een dagboekje van bijgehouden, dat is heftig maar ook bijzonder om terug te lezen. Ik ben heel dankbaar dat ik er nog ben. en wat moet dit heftig geweest zijn voor mijn familie.

Bedankt voor het lezen. De reacties op deel 1 vond ik echt hart verwarmend!

Liefs Mathiske.
Volg me op Facebook, Instagram @Mathisseke en Bloglovin.
Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat! X

Advertenties