13 jaar geleden was ik 13, dat is dus de helft van mijn leven geleden. Ik ben toen erg ziek geweest. Een gesprongen blinde darm en buikvlies ontsteking en allerlei complicaties en 7 operaties verder ben ik gelukkig weer opgeknapt en beter geworden. Ik denk hier altijd, rond de tijd dat het gebeurd is toch even op terug. Het was best een heftige ervaring.

blinde_darm


Ik weet het nog goed, ik zat net op de middelbare school, en was tot over mijn oren verliefd, Valentijnsdag, ik ging met een vriendin en mijn zusje naar een jongeren avond hier in de buurt op stap. Helaas eindigde die avond net even wat anders, ik ben om 21.30 naar huis gebracht door mijn vriendin omdat ik zo ziek was geworden. Ik weet alleen nog dat ik heel erg buikpijn had. Echt heel erg.

Thuis na een week ziek in bed en op de bank, werd ik maar niet beter. Mijn familie was ondertussen weer opgeknapt na een paar dagen buikgriep. Ik werd alleen maar zieker en zieker. Wik zijn toen op zondag naar de huisartsenpost gegaan. Die hebben aan mijn buik gevoeld en dat was niet goed, gelijk naar de eerste hulp, ik was ondertussen zo verzwakt dat ik niet eens meer kon lopen, dus in zo’n rolstoel over de klinker weg naar de SEH, ik weet nog dat dat echt niet fijn was. De rest ben ik kwijt. De arts die daar was heeft gelijk een infuus geprikt want ik was uitgedroogd. Daarna werd er een spoed operatie gepland.

Wat ze toen aantroffen baarde ze ernstige zorgen, mijn blinde darm was gesprongen, en alle troep en pus was in mijn buikholte gelopen, de eerste operatie bijna een liter. Ik moest blijven en werd op de intensive care opgenomen, ze hielden mij in een kunstmatige coma. Mijn ouders werden op het ergste voorbereid. Ik zou de volgende dag gelijk weer geopereerd worden. Ze moesten alles spoelen en schoonmaken in mijn buik. Na een paar dagen had ik ook buikvlies ontsteking. Alles in je buik zit in een vlies, het buikvlies. Die was dus gaan ontsteking. Dat is niet goed voor je.

Die week ben ik nog een aantal keer geopereerd omdat ze niet alles in een keer konden doen. In totaal zo’n 5 keer, ze lieten de wond op mijn buik open zodat ze er de volgende dag gelijk mee aan de gang konden. Daar moet je niet te veel over na denken, ik krijg daar allemaal enge gedachtes van. Na bijna 2 weken was ik aan de beterende hand en kon de arts zeggen dat ik het ging halen. Ik werd langzaam aan ontwaakt uit de kunstmatige coma om vervolgens naar de kinderafdeling te mogen.

Hoe verder? dat kun je volgende week lezen in deel 2.

Volg me op Facebook, Instagram @Mathisseke en Bloglovin.
Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat! X

Advertenties