Omdat het vandaag donderdag is: Throw Back Thursday!

een jaar geleden hadden we de 12 weken echo van Emily. Al de vierde keer dat we een echo kregen, wat een geluk dat we onze baby weer mochten zien. Deze echo was een medische echo bestaande uit een combinatie test en een nekplooi meting. Deze echo was bij ons met 13 weken, maar dat maakt niet uit want ze moeten hem (als je hier voor kiest) tussen de 11 en 14 weken doen.

IMAG0090

Wij kozen om wel deze echo te laten maken omdat wij wilde weten of het kindje gezond zou zijn en ze berekenen dan de kans op o.a. Downsyndroom. Je moet dan ook bloed laten prikken en dat gaan ze dan onderzoeken, en dan een combinatie van die twee geeft dan het resultaat van het onderzoek. Dit zou nog steeds geen zekerheid zijn, maar een risicobepaling.

Tijdens de echo meten ze de nekplooi, en als die verdikt is (meer dan 3.5mm) heb je meer kans op een afwijking. Dan kunnen ze meer onderzoeken doen als je dat zou willen. Bij ons (1.2mm) was dit (gelukkig) niet het geval en hebben we hier gelukkig niet over na hoeven denken. In combinatie met het bloed wat ze hebben afgenomen een week van te voren hadden we een heel kleine kans op een afwijking.

De mevrouw die de echo maken kon niet in een keer alles meten, omdat de baby er niet zo’n zin in had en steeds weg draaide. Ik moest springen en een stukje huppelen om te zorgen dat ze wel goed draaide. Wij wilde niet weten of het een jongen of meisje zou zijn dus dit hebben ze ons ook niet verteld.

We waren zo blij om te zien dat alles goed was. Het eerste trimester was nu voorbij en dan is de kans op een miskraam al kleiner. Door de ivf heb je tot 16 weken een kans op een miskraam, maar daar heb ik niet te veel over na gedacht. Nu kon het genieten echt gaan beginnen! Hier nog een foto van m’n mini buikje.

Buikje 12 weken

Advertenties